Etcetera

Shame stilt honger niet

Shame is in tegenstelling tot Steve McQueen’s eerste werk Hunger (2008) geen artistiek meesterwerk te noemen. Ondanks de herhaalde samenwerking met Michael Fassbender zijn ze er alleen in geslaagd een afwisseling van choquerende en emotioneel geforceerde beelden voort te brengen.

Mijd een zak popcorn of andere lekkernijen tijdens deze toch wel openlijke en gedetailleerde beeldweergave, want al vanaf het begin is het eerste bloot aanwezig. Voor de eerste vier minuten om zijn, verschijnt er een knap hoertje, die zichzelf uitkleedt en gewillig een vluggertje doet. Op zich niet zo erg, maar enkele seconden later wordt die smakelijke zak chips toch best aan de kant gelegd tot Brandon (Michael Fassbender) zijn blaas heeft geleegd. Het frontale zicht op zijn bengelend plasorgaan is erg realistisch, maar niet bepaald een goede combinatie met een smakelijke hap.

Om dan verder te gaan is de provocatie ver van afwezig. Het thema is hier dan ook voor weggelegd. De ontplooiing van een extreme seksverslaving is natuurlijk moeilijk uit te beelden zonder seksuele elementen. Al was de vrijscène waarin Brandon een hitsige blondine langs achter bereed, terwijl haar zware buste tegen het raam opbeukte, te mijden. Die was zo hevig dat het de indruk opwekte dat het raam het elk moment kon begeven, waardoor ze uit het torenhoge flatgebouw rechtstreeks neukend hun dood tegemoet zouden springen.

Natuurlijk brak het glas niet, maar wel mijn verdere verwachtingen. Dit doordat de titel Shame, te linken aan enige diepgang in de film, de moeite niet waard was. Tijdens Brandon’s expliciete vertoon van emotie ontbrak er iets. De enkele druppels die uit zijn ooghoeken vielen, tijdens het optreden van zijn zusje Sissy (Carey Mulligan), waren door zijn  strak en onbewogen gelaat niet emotioneel getint.

Een excuus voor de afwezigheid van emotie op het gezicht door over mannelijke trots te spreken, is gezwets van de hoogste plank. Als een acteur in een filmisch thema kan urineren, kan hij toch ook een potje janken.

Tegen het einde van de film steeg de verwachting naar een ommedraai, die na enkele minuten de grond werd ingeboord. Door het plots wegsmijten van al zijn porno en de komst van een erg knappe, charmante en succesvolle jongedame, wordt er automatisch een positieve link gelegd: Brandon probeert zijn leven weer in handen te krijgen en zijn verslaving te trotseren. Niet makkelijk, maar hij is sterk. Enkele luttele minuten later ligt onze succesvolle en charmante jongedame plat op haar rug en na een goede beurt stuurt onze ‘heer’ haar bot weg.

De scene die hierop volgt toont perfect hoe langdradige fragmenten een potentieel goede film kunnen verzieken. Een man, hoe knap ook, die in profiel met gehangen hoofd depressief en stil naar buiten staart, heeft geen minuten nodig om zijn punt duidelijk te maken. Een goed gekozen deuntje op de achtergrond lost dit probleem niet op.

Om weer terug te komen op zijn zus Sissy, die onaangekondigd en onwelkom in zijn appartement opdook, die een onverklaarbare en vreemde band heeft met haar broer Brandon. De relatie tussen de twee is behoorlijk vaag en wordt zwak uitgelegd. Nadat Sissy hem betrapt tijdens het masturberen, breekt er een gevecht uit. Brandon zit uiteindelijk met enkel een handdoek om zijn middel op zijn zus en de handdoek zakt af. Daarnaast is er ook nog de keer dat ze een vrij normaal gesprek voeren in de badkamer, terwijl Sissy naakt in de douchecabine staat met een handdoek te gooien, zodat haar lichaam in vol ornaat te bewonderen is door haar broer. Een insinuatie die doet vermoeden aan een niet al te normale broer-en-zusrelatie. Hun band tot seks in het algemeen is ook vriendelijk gezegd apart te noemen. Beide doen ze uitgesproken snel en veel aan ‘beminning’ wat een beeld schept van hun leven als lege omhulsels gecreëerd door de maatschappij. Het besef hiervan wordt onderlijnd wanneer Sissy met een droefgeestige stem tegen haar broer zegt: “We’re not bad people. We just come from a bad place.”

Seksualiteit is tegenwoordig openlijk besproken en algemeen aanvaardbaar. Verslavingen daarentegen zijn maatschappelijk niet echt geïntegreerd of veelbesproken en dus een moeilijk thema. Maar elk thema moet te brengen zijn, ook die gevoelig liggen in een sociale omgeving. Het kon hier dan wel op een betere manier gebracht worden.