Etcetera

I am number four

Tue, 28 Feb 2012 10:03:06 +0100

Toen ik een recensie las op digg (http://www.digg.be/movie.php?id=2346) hierover dacht ik so true! I am number four is een samenraapsel van een zwak verhaal en is overladen met stereotypes. Dit maakt het kijken behoorlijk saai en eentonig. Zeker als je de trailer ervan had gezien. Dan vallen de verwachtingen in stukken neer. Alle goede stukken uit de film, jep, ze zitten in de trailer.

Curious to see it. And wondering is it another twilight copy?

Tue, 28 Feb 2012 10:03:00 +0100

Curious to see it. And wondering is it another twilight copy?

This picture grasps the essence of the film Trade (2007)....

Mon, 27 Feb 2012 10:00:06 +0100

This picture grasps the essence of the film Trade (2007). It’s a film full of fear and action. As the title says. It’s about trading, human traffic to be precise. And not only the typical characters like women from the east block, also children boys and girls are taken to be sold for high prices too sick people with cash. This movie will make you feel sick in your stomach, because you know it’s happening at this very moment to millions of people and you can’t do anything about it.

Glee, nooit gedacht dat het iets voor mij was. Maar nadat ik...

Sat, 25 Feb 2012 21:04:59 +0100

Glee, nooit gedacht dat het iets voor mij was. Maar nadat ik zoveel over het succes van glee had gelezen en gehoord heb ik het toch geprobeerd en Yeah it’s good ^^

Het simpele leven met meestal normale kopzorgen voor tieners en de typerende personages zorgt dat deze serie een interessant is. Waarschuwing er wordt veel gezongen. Héél veel. ;)

"We are the best so screw the rest! We do as we damn well please."

Sat, 25 Feb 2012 20:38:38 +0100

““We are the best so screw the rest! We do as we damn well please.””

- http://www.youtube.com/watch?v=3VAE0-eEKjE
From the theme song of the film ST-Trinians. Damn funny feel good movie. It will make your brauws go up.

The darkest hour

Sat, 25 Feb 2012 20:11:00 +0100

Normally a science fiction film isn’t the First thing on my list. But this one was different than all the others I’ have ever seen. They mostly depict large headed green skinned monsters with tentacles. Here it’s just a flash of energy, that is stealing all energy on earth and uskill every living creauture.

When I say every living creature, I mean every. In one part of the film a dog is walking through a gosttown. There is no living thing except for our ‘heroes’ and then before their eyes a flash of light and the dog disappearances in thin air. This is something that felt strange and realistic at the same time. It’s more realistic – even when you know it is fiction- because the ‘aliens’ are trying to kill all life andnot only humans.

Talking about humans. You don’t see a lot of people. Off course most of the human population has been murdered but still. You don’t know what’s going on. It’s as if you’re standing in there shoes that combined with the overall darkness it the film, gives it an extra tension.

The film is nice too watch. Never boring but too short. The only minus is probably the open ending. So hopefully there will be a second film of the darkest hour.

Elle s’appelait Sarah

Sat, 25 Feb 2012 19:20:43 +0100

Elle s’appelait Sarah is een verfilming door Gilles Paquet-Brenner van het gelijknamige boek geschreven door Tatiana de Rosnay. In het verhaal werkt een Amerikaanse journalist, Julia Jarmond, aan een stuk over de Vel D’Hiv , waar op 16 juli 1942 tientallen joden voornamelijk vrouwen en kinderen werden gedeporteerd.

Tatiana’s vertelling bevat een originele insteek vergeleken met andere gelijknamige verfilmde boeken zoals die Falscher van Stefan Ruzowitzky, la vita è bella en the pianist van Roman Polański. Het bevat namelijk het verhaal van een sterk kind dat alleen weet te overleven, terwijl ze haar verdriet en de eenzaamheid meedraagt.

Er wordt hier het fictieve verhaal vertelt van een tienjarig meisje Sarah Starzynski dat tijdens joden razzia uit haar huis wordt gesleurd. De journalist, Julia ontdenkt tijdens haar zoektocht een link met haar schoonfamilie en een de joodse familie Starzynski. Geobsedeerd zoekt ze het verband.

De situering van dit relaas is uit een donkere bladzijde van de Franse geschiedenis gehaald. Wat voor een donkere en sombere achtergrondsfeer zorgt. Dit werkt echter uitstekend omdat de flashbacks uit Sarah’s leven een mooi contrast vormen tegen de hedendaagse maatschappij.

Verder vertoont Gilles Paquet-Brenner door kleine details in de film de onwetendheid van de huidige generatie en het stilzwijgen en de onzekerheid van WOII. Dit vertoont zich wanneer Julia op zoek gaat naar het ware verhaal. Ze stoot bijvoorbeeld op een vrouw die tegenover de Vel D’Hiv heeft gewoond. De bejaarde vrouw vraagt haar: wat had ik kunnen doen? Daarnaast in de flashback waarin Sarah en haar familie wordt opgepakt, waarbij een vrouw schreeuwt en een andere man haar mond snoert met de woorden. Wij kunnen de volgende zijn. Een andere belangrijk en aangrijpende gebeurtenis die de film een extra zwaarte meegeeft. Is de scene waarin Sarah tracht te ontsnappen en een onverwachte helpende hand haar te hulp schiet. Het uitstekende camerawerk zoomt op gepaste tijdstippen in en laat minieme gezichtsuitdrukkingen zien, waarbij emoties niet op je gepusht wordt.

Door het uitstekende script, waarbij acteren soms meer zegt dan woorden, grijpt de film je aan en zuigt je mee naar het verleden en zijn terreur. Een voorbeeld hiervan is wanneer Sarah van verdriet op de grond ligt te trillen terwijl haar tranen over haar wangen rollen en haar handen verkrampt om een kleine sleutel zijn geslagen. Haar gevoelens worden zonder veel geluid overgebracht op de kijker en daarvoor is Sarah Starzynski gespeeld door Mélusine Mayance een voorbeeld van een uitstekende casting.

Mélusine mayance weet de filmkijker te raken en emoties op te roepen zonder geforceerd over te komen en het verleden tot zijn recht te brengen. Een sterke acteerprestatie voor een klein meisje. Waardoor bijna de andere goede acteurs (Nico Krols) en actrices Kristin Scott Thomas en Charlotte Poutrel over het hoofd gezien worden.

Deze film vertoont de onmenselijke gruwel van die tijd. De stilte achteraf, de onwetendheid van de jeugd en de mensen zowel gewone burgers als soldaten, die in tweestrijd probeerde te overleven.

Shame stilt honger niet

Sat, 25 Feb 2012 18:53:49 +0100

Shame is in tegenstelling tot Steve McQueen’s eerste werk Hunger (2008) geen artistiek meesterwerk te noemen. Ondanks de herhaalde samenwerking met Michael Fassbender zijn ze er alleen in geslaagd een afwisseling van choquerende en emotioneel geforceerde beelden voort te brengen.

Mijd een zak popcorn of andere lekkernijen tijdens deze toch wel openlijke en gedetailleerde beeldweergave, want al vanaf het begin is het eerste bloot aanwezig. Voor de eerste vier minuten om zijn, verschijnt er een knap hoertje, die zichzelf uitkleedt en gewillig een vluggertje doet. Op zich niet zo erg, maar enkele seconden later wordt die smakelijke zak chips toch best aan de kant gelegd tot Brandon (Michael Fassbender) zijn blaas heeft geleegd. Het frontale zicht op zijn bengelend plasorgaan is erg realistisch, maar niet bepaald een goede combinatie met een smakelijke hap.

Om dan verder te gaan is de provocatie ver van afwezig. Het thema is hier dan ook voor weggelegd. De ontplooiing van een extreme seksverslaving is natuurlijk moeilijk uit te beelden zonder seksuele elementen. Al was de vrijscène waarin Brandon een hitsige blondine langs achter bereed, terwijl haar zware buste tegen het raam opbeukte, te mijden. Die was zo hevig dat het de indruk opwekte dat het raam het elk moment kon begeven, waardoor ze uit het torenhoge flatgebouw rechtstreeks neukend hun dood tegemoet zouden springen.

Natuurlijk brak het glas niet, maar wel mijn verdere verwachtingen. Dit doordat de titel Shame, te linken aan enige diepgang in de film, de moeite niet waard was. Tijdens Brandon’s expliciete vertoon van emotie ontbrak er iets. De enkele druppels die uit zijn ooghoeken vielen, tijdens het optreden van zijn zusje Sissy (Carey Mulligan), waren door zijn strak en onbewogen gelaat niet emotioneel getint.

Een excuus voor de afwezigheid van emotie op het gezicht door over mannelijke trots te spreken, is gezwets van de hoogste plank. Als een acteur in een filmisch thema kan urineren, kan hij toch ook een potje janken.

Tegen het einde van de film steeg de verwachting naar een ommedraai, die na enkele minuten de grond werd ingeboord. Door het plots wegsmijten van al zijn porno en de komst van een erg knappe, charmante en succesvolle jongedame, wordt er automatisch een positieve link gelegd: Brandon probeert zijn leven weer in handen te krijgen en zijn verslaving te trotseren. Niet makkelijk, maar hij is sterk. Enkele luttele minuten later ligt onze succesvolle en charmante jongedame plat op haar rug en na een goede beurt stuurt onze ‘heer’ haar bot weg.

De scene die hierop volgt toont perfect hoe langdradige fragmenten een potentieel goede film kunnen verzieken. Een man, hoe knap ook, die in profiel met gehangen hoofd depressief en stil naar buiten staart, heeft geen minuten nodig om zijn punt duidelijk te maken. Een goed gekozen deuntje op de achtergrond lost dit probleem niet op.

Om weer terug te komen op zijn zus Sissy, die onaangekondigd en onwelkom in zijn appartement opdook, die een onverklaarbare en vreemde band heeft met haar broer Brandon. De relatie tussen de twee is behoorlijk vaag en wordt zwak uitgelegd. Nadat Sissy hem betrapt tijdens het masturberen, breekt er een gevecht uit. Brandon zit uiteindelijk met enkel een handdoek om zijn middel op zijn zus en de handdoek zakt af. Daarnaast is er ook nog de keer dat ze een vrij normaal gesprek voeren in de badkamer, terwijl Sissy naakt in de douchecabine staat met een handdoek te gooien, zodat haar lichaam in vol ornaat te bewonderen is door haar broer. Een insinuatie die doet vermoeden aan een niet al te normale broer-en-zusrelatie. Hun band tot seks in het algemeen is ook vriendelijk gezegd apart te noemen. Beide doen ze uitgesproken snel en veel aan ‘beminning’ wat een beeld schept van hun leven als lege omhulsels gecreëerd door de maatschappij. Het besef hiervan wordt onderlijnd wanneer Sissy met een droefgeestige stem tegen haar broer zegt: “We’re not bad people. We just come from a bad place.”

Seksualiteit is tegenwoordig openlijk besproken en algemeen aanvaardbaar. Verslavingen daarentegen zijn maatschappelijk niet echt geïntegreerd of veelbesproken en dus een moeilijk thema. Maar elk thema moet te brengen zijn, ook die gevoelig liggen in een sociale omgeving. Het kon hier dan wel op een betere manier gebracht worden.

Een Bucket List

Tue, 20 Dec 2011 21:08:00 +0100

Iedereen kent de film the Bucket List wel, maar wist je ook dat het initiatief al veel langer bestond en sinds deze film weer terug in is?

Een Bucket List is een lijstje waarin je al je dromen en wensen schrijft die je nog wilt doen voor je sterft.

Het nut? Simpel. Een extra geheugensteuntje zodat je je Would Likes niet uit het oog kan verliezen. Elk lijstje is persoonlijk, origineel en gevarieerd. Sommige dromen of wensen zijn realistisch dan andere, maar het kan geen kwaad ze neer te schrijven, iets weg te schrappen of te veranderen. Het is uiteindlijk persoonlijk.

De eerste 10 items op mijn bucket list:1. Op safari gaan 2. Shopping trip in NewYork 3. Op reis gaan met de motor 4. Leren snowboarden 5. Een trektocht door Australië 6. Mijn diploma *** behalen 7. Een Wow factor dessert maken 8. Een eigen appartement/huis bezitten 9. Een cruise – bestemming: Who cares! 10. Deel uitmaken van een photoshoot