Elle s’appelait Sarah

Elle s’appelait Sarah is een verfilming door Gilles Paquet-Brenner van het gelijknamige boek geschreven door Tatiana de Rosnay. In het verhaal werkt een Amerikaanse journalist, Julia Jarmond, aan een stuk over de Vel D’Hiv , waar op 16 juli 1942 tientallen joden voornamelijk vrouwen en kinderen werden gedeporteerd.

Tatiana’s vertelling bevat een originele insteek vergeleken met andere gelijknamige verfilmde boeken zoals die Falscher van Stefan Ruzowitzky, la vita è bella en the pianist van Roman Polański. Het bevat namelijk het verhaal van een sterk kind dat alleen weet te overleven, terwijl ze haar verdriet en de eenzaamheid meedraagt.

Er wordt hier het fictieve verhaal vertelt van een tienjarig meisje Sarah Starzynski dat tijdens joden razzia  uit haar huis wordt gesleurd. De journalist, Julia ontdenkt tijdens haar zoektocht een link met haar schoonfamilie en een de joodse familie Starzynski. Geobsedeerd zoekt ze het verband.

De situering van dit relaas is uit een donkere bladzijde van de Franse geschiedenis gehaald. Wat voor een donkere en sombere achtergrondsfeer zorgt. Dit werkt echter uitstekend omdat de flashbacks uit Sarah’s leven een mooi contrast vormen tegen de hedendaagse maatschappij.

Verder vertoont Gilles Paquet-Brenner door kleine details in de film de onwetendheid van de huidige generatie en het stilzwijgen en de onzekerheid van WOII. Dit vertoont zich wanneer Julia op zoek gaat naar het ware verhaal. Ze stoot bijvoorbeeld op een vrouw die tegenover de Vel D’Hiv heeft gewoond. De bejaarde vrouw vraagt haar: wat had ik kunnen doen?  Daarnaast in de flashback waarin Sarah en haar familie wordt opgepakt, waarbij een vrouw schreeuwt en een andere man haar mond snoert met de woorden. Wij kunnen de volgende zijn. Een andere belangrijk en aangrijpende gebeurtenis die de film een extra zwaarte meegeeft. Is de scene waarin Sarah tracht te ontsnappen en een onverwachte helpende hand haar te hulp schiet. Het uitstekende camerawerk zoomt op gepaste tijdstippen in en laat minieme gezichtsuitdrukkingen zien, waarbij emoties niet op je gepusht wordt.

Door het uitstekende script, waarbij acteren soms meer zegt dan woorden, grijpt de film je aan en zuigt je mee naar het verleden en zijn terreur. Een voorbeeld hiervan is wanneer Sarah van verdriet op de grond ligt te trillen terwijl haar tranen over haar wangen rollen en haar handen verkrampt om een kleine sleutel zijn geslagen. Haar gevoelens worden zonder veel geluid overgebracht op de kijker en daarvoor is Sarah Starzynski gespeeld door Mélusine Mayance een voorbeeld van een uitstekende casting.

Mélusine mayance weet de filmkijker te raken en emoties op te roepen zonder geforceerd over te komen en het verleden tot zijn recht te brengen. Een sterke acteerprestatie voor een klein meisje. Waardoor bijna de andere goede acteurs (Nico Krols) en actrices Kristin Scott Thomas en Charlotte Poutrel over het hoofd gezien worden.

Deze film  vertoont de onmenselijke gruwel van die tijd. De stilte achteraf, de onwetendheid van de jeugd en de mensen zowel gewone burgers als soldaten, die in tweestrijd probeerde te overleven.